Tilbake til Spania

Vestavinden kom ikkje. Posten, der i mot, kom etter kvart, bortsett frå ein pakke. Dette var ei to meter lang skinne som skal monterast på masta for å få opp eit stormsegl. Etter å ha gått 4km til postkontoret i Gibraltar frå Spania, gjennom passkontroll kvar dag i over ei veke, ringte Jared avsendaren og fikk FedEx sitt pakkenummer. Det viste seg at pakken hadde vore i Gibraltar i over ei veke. Etter å ha snakka med ei veldig uhjelpsom dame i pakkeluka blei vi bedne om å gå til FedEx sitt kontor. (Alle dei andre pakkane var og sendt med FedEx, og hadde likevel dukka opp på postkontoret.)

På kontoret til FedEx, som var på loftet til ei lagerbygning bak flyplassen, sat ein kar som hadde prøvd å ringe oss om pakken, som vi måtte fortolle. Telefonen hadde sjølvsagt vore slått av for å spare batteri. Vi fekk eit ark med fyren, og blei henvist til tollavdelinga som var i ei brakkebygning bak lageret, og for å komme dit måtte vi traske gjennom ein byggeplass i full aktivitet. På tollkontoret traff vi Willy. Han gav oss eit nytt (totalt uforståeleg) ark som måtte fyllast ut med tallkodar verken han eller vi hadde tilgang på. Han tipsa oss om eit kontor i første etasjen der dei kanskje kunne hjelpe oss for ein billig penge. Javel. Vi ned trappene og fann ei dame som aller nådigst kunne hjelpe oss for 15 GBP. Kvar var båten? Den ligg for anker i Spania. Er ikkje båten i Gibraltar? Nei, men vi skal ikkje importere denne skinna til Gibraltar, vi tek ho med oss så snart vi reiser. Men båten ligg ikkje i Gibraltar no? Nei. Sukk. Gå opp i andre etasje og snakk med Willy. Og Willy kleier seg i hovudet og snakkar litt på spansk med ein kolega som trekk på akslene og stempler papiret vårt. Så var det gjort!

Med skinna om bord set vi endeleg kursen inn i Middelhavet. Vestavinden har enno ikkje lat høyre frå seg, så vi kryssar sakte austover eit par dagar, til vinden finn det for godt å døy. Deretter følgjer tre døgn på speilblangt hav. Vi les, søv og badar litt i solsteika. Vi ser havskallpaddar. Småfuglar på veg til Afrika for vinteren tek ei velfortjent pause i riggen. Vi får fisk for fyrste gong sidan den engelske kanalen. Vi anar ikkje kva det er, men han liknar ørlitegrann på makrell, så vi tek sjansen. Han smakar litt som makrell og, og ingen av oss blei sjuke, så eg døyper han "mekrall".

Endeleg blir det vind att, men framleis frå aust. Planen for neste stopp var Formenterra, ei lita øy sør for Ibiza, men etter åtte dagar og inga von om betre vind retter vi kursen meir nord over og ender opp i Moraira i staden. Denne kjempefine lille byen ligg litt nord for Benidorm på Spnia sin austkyst. Her har vi kosa oss med fjelltur, strandtur og god mat. Lageret er igjen fullt med hermetikk, og i morgon set vi kursen mot Sardinia. I austavinden.

Fleire fine bilete kan nytast på Eva si Facebook-side.

Gibraltar

Nokre dagar etter at vi hadde reist fra Tom i Casais gjekk vi tom for kart. Vi brukte derfor ein dag på å sigle mot land i von om å finne ein skipshandel. Hamneboka vår viste at der skulle vere ein slik i ein liten by som heite Villemora. Då vi kom fram viste ankerplassen seg å vere usikker, men vi tok sjansen. Kart må ein ha. Thalia blei bedt om å ligge fint på ankeret sitt medan vi låra jolla og rodde mot land.
Med ein gong såg vi at det hadde skjedd endringar siden hamneboka gjekk i trykken. Skipshandelen viste seg å ha flytta frå hamneområdet til eit kjøpesenter på andre sida av ein kanal som gjekk rimeleg langt inn. Så vi traska av garde i solsteika, med urolige blikk mot den duvande mastetoppen til Thalia langt der ute på andre sida av ein molo.
Omsider kom vi fram til senteret. Det første vi gjekk oss på var ein fotballpub, og senteret var fullt av bleikfeite, brautande britiske turistar. Herleg. Etter å ha spurt oss for fann vi til slutt skipshandelen. Han var stengt, det var nemleg søndag. Fail. Slukøyrde skunda vi oss tilbake til båten, som heldigvis låg der enno. Sjølvom vekedagane mistar meining for siglarbomsar som oss, så ser det ut som om resten av verda framleis nytter dei. Så da så!
Heldigvis hadde vi eit veldig udetaljert kart (Sør-England til Nord-Afrika) der dei viktigaste fyra var merkte, og hamneboka har lista profilane til alle fyra. Vi var derfor ikkje nødde til å sigle heilt i blinde, men var likevel letta då Europa Point var i sikte. Frå Fastlandseuropa sitt sørlegaste punkt kunne vi skimte Afrika under innseglinga til Gibraltar.
Vi visste ikkje heilt kva vi kunne vente oss av Gibraltar, eit lite stykke England på kysten av Spania. Eg hadde likevel ikkje trudd det skulle vere så Engelsk. Sjølvom det verker som om alle ”gib’ar” snakkar både engelsk og spansk, er det ikkje tvil om kva kultur som dominerar. Raude telefonbokser, english breakfast og fotball på storskjerm over alt. I tillegg til hooligans på ferie, held og Europas einaste ville apekattar til på Gibraltar. Trass i lite skilting og verdas dårlegaste turistkart gjekk vi opp til toppen av fljellet, The Rock, på leiting etter desse. (Apekattane altså.) Det var ein fin tur, men apekattar såg vi lite av. Apekattskit, derimot, var det mykje av.
Dagen etter fekk vi til vår store glede besøk av vår favorittdanske, Nicolai. Han skulle friere nokre dagar på Gibraltar før han flaug heim til ny jobb. I det vi tre spaserte rundt The Rock på leiting etter ei strand i sola, traff vi to trivelege britar som hadde sykla frå Nord-Spania.Det førte til både strandtur, middag og moro, og usømleg bruk av offentlege trimapparat. Keep calm and carry on. På baksida av Steinen, midt nede i mellom huse, der fann vi apekattane. Morosame figurar som ikkje var redde folk i det heile. Ei dame som forsiktig klappa ein på ryggen fekk seg ein smekk over handa!
Etter å ha vinka farvel til Nicolai og britane er det berre å vetne på post og vestavind.

Portugal, Porto og portvin!

I Porto hadde vi fine dagar! Første kvelden gjekk vi tradisjonen tru på leiting etter ein resturant for eit betre måltid. Etter å ha sett eit pussig skilt endte vi opp hos Senhor Abade (Herr Abbot). Her fekk vi turens til no beste mat. S. Abade betrudde oss tidleg at han ikkje var utdanna kokk, men han hadde på eiga hand studert og fordjupa seg i mellomaldersk matkultur. Han kunne garantere at det vi fekk servert med han ville vi ikkje finne nokon anna plass. Her er menyen: Jared- Svartgrilla torsk med ris, bønner og saus, krydderkake til dessert. Tom: Grilla svineribbe med bønner og brødbitar kokt i melk, skinkepudding til dessert. Eva: Villsvinribbe med ris, bønner og brekkbønner, eggerøre med mandlar til dessert. Og alt var overmåte godt! Til og med skinkepuddingen, som ikkje smakte skinke, men var som ein fast karamellpudding med brent sukkersaus, og eggerøra som minna meir om glasuren på luksuskake enn det eg er vand med å få i lag med røykelaks. I det vi gjekk spurte vi han om kva vi burde prøve av tradisjonell portugisisk mat. Han rista på hovudet og sa at den ikkje var verd å prøve. Merkeleg antireklame for eigen matkultur, tenkte eg.

Nokre dagar etter leigde vi syklar og tok turen opp elva til gamlebyen. Her er det alle dei gamle portvinhusa held til, og alle tilbaud omvisning og prøvesmaking for ein billeg penge. Det blei nokre slike. I tillegg til å lære mykje om portvin, kunne vi og konkludere med at dei fleste omvisarane hadde tøysete tendensar, uten at det gjorde dei mindre kunnskapsrike. Kanskje heller tvert i mot. Kvelden blei avslutta med nydeleg paella (som er spansk, så langt hadde vi ikkje motbevist S. Abade angående potugisisk mat), før vi sykla heimover. På vegen måtte vi ned ein bratt bakke med fine små resturantar streika bakbremsene mine. Eg hogg instiktiv til med frambremsene, resultatet blei at bakhjulet flau opp i lufta og reiv med seg en kelner. Han blei faktisk sur. Ærleg talt.

Neste stopp blei Casais. Tom har vore plaga med sporadisk sjøsjuke heile turen, men mellom Porto og Casais blei han skikkeleg dårleg. Vi mista alle tellinga over kor mange ganga han brølte fånyttes etter elgen, og da vi kom i hamn fortalte han at han rengte ei pause. Ei lang pause. Dermed tok Tom fatt på landstrykerlivet, med planar om å møte oss lenger aust ved eit seinere høve.

Men først måtte vi ha ein siste middag ilag. Vi fann ein liten resturant som tilbaud tradisjonell portugisisk mat. Eg var godt fornøgd med dei grilla sardinene mine, men Jared stirra vantru på sin såkalla portugisiske stuing. På ei seng av ris og gråkokt kål låg ein bit hardt og tørrt svinekjøt, forskjellige pølsebitar og noko som såg ut som ei hudfille. Denne la han resolutt på rusketalerkenen og dekka han til med ein serviett. Etter å ha prøvesmakt på pølesebitane kunne han fortelle at der ikkje var brukt noko krydder, fleskepøla smakte berre flesk og blodpølsa smakte berre blod. "Eg kan kanskje ete risen", sa han forsiktig. Etter kraftig oppmoding fra sine bordfeller gjekk han inn for å klage. Kokken tok det ille opp og sa bryskt at det ikke var noko feil på maten. Det kunne så vere, sa Jared, men eg likte han ikkje, og vil ikkje ete han. "And what the fuck is this?" Skinnfilla viste seg å vere ei kokt griseøyre. Takk for maten. Senhor Abade, du hadde heilt rett!

Sørover, sørover!

Vi fann oss fort til rette i La Coruna. Dansken var imidlertid sugen på å snakke morsmålet sitt, og gjekk på leiting etter landsmenn. Dette var uventa lett, sidan hamna hadde ein stor del skandinaviske båtar. Den kvelden hadde vi mannskapet til to danske båtar på besøk til middag, og det var reineste landturen på brygga. Begge båtane var på veg sørover med planar om å krysser Atlanteren til Karibien. Den eine var fire unge menn, den andre to tøysete karar som hadde solgt leiligheta si og kjøpt ein diger og flott seglbåt for å leve draumen. Det kom vel litt brått på oss alle då Nicolai fortalte at han hadde fått plass ombord, og at dei skulle reise neste morgon. Han hadde nemt før at han kanskje ville sjå seg om etter ein båt som skulle over havet når vi kom lengre sør, og når sjansen baud seg, så tok han den. God tur, Nicolai!

Vi andre blei liggande nåkre dagar og vente på betre vind. Tida nytta vi til å gjeste nåkre av attraksjonane i byen, "Herkules' tårn", det eldste fyrtårnet i Europa som framleis er i bruk, og den gamle festninga i hamna.

Til slutt var høva brukbare, og vi satte avgarde. Vinden var som vanleg varierande, stort sett motvind som vi måtte krysse i. Våre venar, delfinane, slo følge på vegen. Særleg er det flott om natta, når du berre høyrer eit pes i det dei kjem opp etter luft, for så å forsvinne i ei sky av moreld ned i djupet. Ei av nettene låg vi fo anker utanfor ein liten fiskelandsby som heitte Finisterra, "Verdas Ende". Hamneguiden vå kunne fortelje at dette var den antikke verda sin nordvestlegaste utpost. Det var fint å kunne sitte i sola og fundere på korleis det såg ut der då. Eit møtepunkt mellom spanske gallerar og greske eller romerske handelsmenn?

Den iberiske halvøya si vestlege kystlinje er og kjend for mykje tåke, noko som gjer at fyr og lykter kan vere vanskelege å få auge på. Vi kom oss imidlertid (med ørlite hjelp av motoren) i hamn i Leixoes, ein av hamnebyane til Porto i Portugal.

Biscaia: challenge accepted!

Vi forlot Falmouth i fint ver og med god vind. Første dagen gjekk utan store hendingar, det var likevel med litt sug i magen eg såg lysa frå Cornwall forsvinne under horisonten i skumringen. No kunne det gå over ei veke før vi såg land igjen.

Neste morgon sat dansken ved roret, og vi tre som låg under dekk vakna av rop om "delfin!" Vi skunda oss opp, og tett med båten svømte to store og ein liten delfin. Den lille spegla nøyaktig rørslene til mor si. Etter ei stund forsvann dei, men på ettermiddagen hadde vi pluttseleg omkring tjue delfinar som dansa og leika seg rundt båten i sola. Det var ei fantastisk oppleving, og eg trur det var fleire av oss som var litt blanke i augene medan vi gleda oss over selskapet.

Men det var ikkje berre idyll. Nokre dagar seinare bles det opp til stiv kuling eller liten storm, med bølger som var 7-8 meter. Til slutt var veret så gale at vi ikkje kunne sigle lenger, vi vart nødd til å legge bi og hive ut drivanker. I over eit døgn låg vi og rulla i bølgene. Både å lage varm mat og å sove var så godt som umulig. Neste morgon: Null vind, null bølger, strålande sol. Alle våte klede blei heve ut til tørk, og endeleg kunne vi få nokre timar på puta.

Det verkar som Biscaia meinte ho hadde herja nok med oss etter dette, og vi fekk fantastisk siglevind siste døgnet. Vi surfa av garde til lyden av gledesrop frå karane, når ei ekstra sterk bølge skubba oss av garde. Fruen tedde seg sjølvsagt roleg og verdig heile tida. Den kvelden hadde eg vakt og då det mørkna såg eg lys i horisonten. Ikkje navigasjonslysa til fiskebåtar eller frakteskip men kystfyr! Spania! Etter at eg gjekk av vakt kl 24. fekk eg nesten ikkje sove. Vi hadde vore uta i 8 dagar, eg var trøyt, mørbanka, svolten på mat som ikkje kom utav ei boks og akutt udusja.

Om morgonen når eg kom opp på dekk var vi så nære land at vi kunne sjå husa, men til min store frustrasjon hadde vinden døydd igjen. Vi knaska molefonkent gammal musli med langtidshaldbar melk til frukost, medan vi kunne lukte skogen på land. Det blei for mykje. På med motoren som vi ikkje hadde nytta ein einaste gang i Biscaia, og vi dura inn i La Corona. Her dusja vi som berre pokker, rusla gatelangs i fineveret og åt på ein dritdårleg og ein kjempefin resturant.

Kneika er passert. Vi er i Syden!

Koselege Cornwall

Ting gjeng sjølvsagt aldri etter planen. Første forsøket på å forlate Cherbourg måtte avbrytast etter at vind, tidevatten og bølger slett ikkje ville spele på lag. Det blei derfor nokre dagar til i Frankrike før vi våga oss utpå igjen. Denne gongen sikta vi på Cornwall, heilt sør-vest i Storbritania. Der er vi nemlig i ein betre posisjon når vi vil unngå Biscaiabukta på veg til Spania.

Turen over kanalen tok denne gongen fire dagar og tre netter. Veret var langt ifrå det beste. Karane var sjøsjuke og fruen sov omkring fire timar i løpet av overfarta. Dersom vi får liknande høve når vi set kursen sørover blir taktikken min å svime av av utmatting omkring dag fem, trur eg.

Det var derfor med stor glede vi kom fram til Cornwall, og etter nokre uhell fann vi til slutt byen vi leita etter, Falmouth. Den viste seg, noko overraskande, å vere eit populært turistmål i tillegg til eit vanleg utgangspunkt for siglarar på veg sørover. Vi er med andre ord i godt selskap. Karane nyttar trengselen til å tjene seg nokre grunkar som gatemusikantar, og treff rett som det er folk som er ute i same ærend. Då slår dei seg gjerne saman ein times tid, og søt musikk blir til.

Sjølv om vermeldingane framover ikkje er optimale når det gjeld vindretning, vil vi likevel gjere eit forsøk på å komme oss til Syden ein av dei næraste dagane. Å bli fanga nord for Biscaia i vinter er ikkje eit alternativ.

Fine dagar i Frankrike

Her i Frankrike har vi kosa oss mykje! Etter å ha slappa av i Cherbourg nokre dagar var vi klare for ein ekspedisjon, og valet fall på St. Vaast (uttalast Sankt Va), ein liten by aust for Cherbourg. Siglinga dit gjekk kjempefint, og vi var framme på ettermiddagen ein gong. Vi ankra opp i bukta utanfor byen siden hamna var stengt. På grunn av den store skilnaden mellom flo og fjøre er hamnene i mange av dei mindre byane bygde nesten som sluser. Etter at Thalia var ankra og i orden tok vi jolla og rodde til Tatihou, ei lita øy utanfor byen som blir landfast når det er fjøre. Her fann vi fleire festningsverk, sauar, måsar og ein diger idyllisk hage. På veg attende til Thalia kunne vi vasse langt utover grunna og plukke blåskjell. Om kvelden rodde vi inn til byen og åt middag.
Då vi skulle attende var det blitt mørkt, og sjølvom vi hadde tent ankerlanterne før vi forlot Thalia, kunne vi ikkje finne ho. Vi rodde rundt i bekmørkre i over ein time, samstundes som alle dei store fiskebåtane var på veg ut med floa. Vinden auka og straumen ville gjerne ha oss med til havs, så til slutt fann vi det tryggast å komme oss i land på Tatihou igjen, som i mellomtida hadde blitt ei øy. Her overnatta vi i eit delvis nedlagt drivhus fullt med kaktus. Det regna og var mørkt og kaldt, men vi trøysta oss med at vi i alle fall hadde fulle magar.

Neste morgon var det sjølvsagt latterleg enkelt å finne Thalia. Vi var ombor igjen litt før 6 om morgonen og sov nokre timar til tidevatnet snudde slik at vi fekk han med oss mot Cherbourg. Det var deileg å komme "heim" til varm dusj og trygg småbåthamn!

Ein gong Jared og Tom var ute og spela musikk i ein park, kom dei i kontakt med nokre franske trillingar som inviterte oss på fest. Saman med meg og vårt nye mannskapsmedlem Nikolai frå Danmark troppa vi opp utanfor den fire-etasjes bygården der dei budde. Dei kunne fortelje at dei hadde spandert hotellrom på mora si, og alle etasjane var fulle med festande ungdomar. Trass i at vi var omkring ti år eldre enn alle andre hadde vi ein utrukig artig kveld der vi lærte ufine franske gloser og den makabre drikkeleiken "le petit Gregory".

No sit vi Granges litt lengre inn i landet der mine foreldre har leigd eit sommarhus med basseng saman med familien Hanken. Her har vi blitt traktert med ekte norsk brennsnut (med fransk vri), og kaker i lange baner. I kveld blir vi kjørt attende til Cherbourg, og i morgon skal vi handle det vi treng av mat for å krysse Biscaiabukta. Bon voyage!