Vår i Italia

Etter veldig triveleg (og utvida) jul og nyttårsfeiring i USA, var vi attende i lille Carloforte. Det var eit koseleg gjensyn både med båten, byen, folk og kafear. Vi var no godt uti februar, og sjølvom nettene framleis var kalde, var dagane milde og vårlege.

Vi nytta fineveret til å gå turar i "fjellet", reparere småskadar på båten etter vinterveret og sitte i sola og drikke kaffi på dei små kafeane.

Før vi visste ordet av det var det blitt mars. Det som diverre ikkje hadde endra seg over vinteren var vindretninga. For oss som vil sørover er det framleis berre å vente.

Eit artig avbrudd var St.Patrick's Day. Vi kom til at Jared sannsynlegvis var det næraste som fantes ein ire her på øya, og med det fulgte det eit visst ansvar. På veg til Den Raude Baron, ein pub vi visste hadde godt utval på øl, traff vi hamnemesteren vår på kaikanten, og han baud på kråkebollar og sjampanje. Vi kunne ikkje la den sjansen gå frå oss! Med kvar si teskei skrapa vi rogn utav små svarte kråkebollar og skåla blidt. Kråkebollar er forresten ikkje noko å vere redd for, rogna smakar friskt og godt av sjømat. Vi haldt fram mot puben, og i respekt for St.Paddy starta vi kvelden med kvar si Guinness. I respekt for litt forskjellig anna prøvde vi nokre andre sortar og. Godt fornøgde spaserte vi heimover om kvelden, og der treff vi sanneleg på Hamnemester Guiseppi igjen. Denne gongen blir vi i invitert ombord på båten hans for den lokale drikken Mirtos, ein slags blåbærvin. "But only one glass", seier han, for han har drukke saman med ein kompis sidan vi gjekk. Famous first words. Etter i allefall fire glas utbryt han "We go to bar!" Og det er vi sjølvsagt med på. Carleoforte er ein liten by med det meste i gangavstand, men i det vi kjem til hamna sin parkeringsplass seier Guiseppi (Beppi): "We take car. Is good for police." Kva han meiner med det er uklart, men etter ein roleg biltur på 500 meter er vi framme. Det har no blitt søndag. Beppi virkar å vere ukjend med St.Patrick's-day, men no er det St.Guiseppi (St.Josef) sin dag, og det må sjølvsagt og feirast. St.Josefs dag er også farsdag i Italia, noko eg finn litt ironisk sidan det Josef er mest kjend for er jo det å IKKJE vere far. Etter to whiskey og eit knust glas er vi klare for heimvegen.

Siste nytt er at vinden er i ferd med å snu, og vi førebur oss for å setje kursen mot Tunisia i morgon. Hamneavgifta er betalt og Thalia er klar. Beppi har imidlertid bede på EI øl i kveld, som avskjed. Vi får sjå...

Advent-jul-nytt år

Sjølv om svigerfar berre fekk ein dags varsel om at vi var på veg stod det ikkje på gjestfridomen. Vi blei traktert til lunsj og middagar. Han og min svoger, Jared sin lillebror, har ein avtale om å møtast kvar tysdag for å klatre i ein innvendig klatrevegg i nærområdet. Her blei vi bede med, og han betala for å leige utstyret vi trengte. Det er kjekt å prøve, men litt demotiverande å sjå ein snart seksti år gamal mann klatre opp ein "ellevar" når ein sjølv skjelv i heile kroppen etter å ha baksa seg opp ein "sjuar". Trøysta blei å bli spandert på middag på "Bare Bones", ein resturant og mikrobryggeri som ein i slekta eig. Dei har verdas beste grillribbe, og ein tur dit byrjer å bli eit fast rituale når vi er i Amerika. Heldigvis!

Svigermor tok oss og ut for å ete saman med familien til Jared si tante. Vi endte opp på eit nusseleg lite te-hus, der vi åt ein nydeleg lunsj og hadde mykje moro av ei veldig søt og distre eldre servitrise.

Ein annan som var uforberedt på eit så snarleg gjensyn var vår tidlegare medsamansvorne seglar, Tom. Karane lot imidlertid ikkje høvet gå ifrå seg, og spelte med suksess på fleire opne scener på pubar og cafear i byen. Fruen var med som entusiastisk publikum og einmanns-film crew.

Julefeiringa var og triveleg, sjølvom julepresangane våre var sendt til Italia dagen før vi meldte fra om at vi kom. I tillegg til god mat og drikke spelte vi spel og hadde konkurransar, der eg vann ei diger kasse med "twizzler's" og Jared eit gavekort på ein sjømatresturant. Begge deler var svært velkomne.

Då svigermor ymta om at det hadde vore fint om vi kunne vere litt lenger, var vi ikkje vanskelege å be. Mørk, kald og fuktig båt i surt italiensk vinterver kunne ikkje konkurrere. Dermed hadde vi over ein månad til å nyte i godt selskap, før vi i slutten av februar var attende i Carloforte, Sardinia.

Sjå fleire bilete frå jul og nyttår i Eva sin album "USA" på facebook.

Vi kryssar Atlantaren! (i fly...)

For dei som ikkje har vore i USA før, så kan eg avsløre at det er ei tildels omstendig affære. Seinast 72 timar før du kjem til landet må du fylle ut ein visumsøknad på internett, der du må krysse av ja eller nei på om du til dømes kjem til USA for å utføre terrorist-handlingar, eller om du hadde samkvem med nazistane under Andre Verdskrig. Heldigvis for meg var min ferdigbehandla på knappe 12 timar, sidan vi hadde kjøpt og betala billettane før vi kom på denne detaljen. Flyturen frå Roma til Washington gjekk greit, og vel framme skiljer vi lag for å gå gjennom kvar sin passkontroll, Jared som Statsborgar og eg som Skummel og Potensielt Farleg Utlending.

Eg viser passet mitt, poserer for det obligatoriske passbiletet og let grensevakta ta alle dei ti fingeravtrykka mine, som vanleg. Det som var uvanleg var at eg fekk beskjed om å gå innom "Kontor B" på veg gjennom bagasjekontrollen. Eg så gjorde, og endte opp i eit lite venterom i lag med fem-seks russiskutsjåande bestemødre. Bak ein skranke sat ein bøs ung mann i uniform. Etter å ha kvinna meg opp ei lita stund tusla eg meg fram til disken. Han tok passet mitt, visumet og tollpapira mine og bad meg setje meg og vente. Eg spurte kva det gjalt. Det visste han ikkje. Eg spurte kor lang tid det kom til å ta. Det visste han ikkje. "Men, officer, eg skal nå eit fly vidare til Philadelphia som lettar om 50 minutt." "Aller her skal nå eit fly." Slukøyrd gjekk eg og sat meg for å vente. Etter ei stund våga eg meg fram att og spurte om eg kunne få seie ifrå til mannen min, som sikkert lurte på kvar eg var blitt av. Eg fekk ikkje forlate rommet, men dersom eg hadde dekning på telefonen min måtte eg gjerne ringe.

Vi blei einige om at vi skulle møtast ved gaten som det neste flyet vårt skulle ta av frå. Med litt under ti minutt att blei eg endeleg kalla fram til skranken. Eg var då aleine i rommet, babushka'ane hadde i tur og orden blitt godkjende. "Det var noko problem med fingeravtrykka dine", kunne han meddele meg, og eg var fri til å gå. Eg bestemte meg for å droppe å sjekke inn bagasjen min, og heller håpe at dei som stod i gaten lot det gå for denne gang. Sidan eg hadde pakka for to vekers tur i Italia var det heller ikkje mykje eg hadde med meg.

I bagasjekontrollen peip det sjølvsagt. Eg fekk beskjed om å ta av meg skoa. Frustrert bøyde eg meg ned for å snøre ned dei store fjellskoa eg hadde på meg. Då eg røyste meg igjen sto der ei ny plageånd og spurte om dette var min sekk? Hadde eg noko flytande i den? Pokker! Sjølvsagt hadde eg det! Det var jo den sekken som eigentleg skulle sendast! Ja, innrømer eg, alle toalettsakene mine. I tur og orden plukker ho ut dei livsfarlege flaskene med sjampo og såpe. Då eg peiker ut at den eine flaska er renseveske til kontaktlinsene mine, legg ho til mi store overrasking den eine flaska attende i sekken min. Christmas spirit!

Dermed beinflyg eg gjennom Washington flyplass med open ryggsekk og lange skoreimer piskande alle vegar. "17.10-flyet til Philadelphia!" skrik eg til ein mann i refleksvest. "Gate 11B. Men flyet er kansellert grunna veret", svarer han. Å ja. Javel. Kremt. Då kan eg vel gå, då. Hm. Eg kasta eit blikk ut vindauget, og jo, eg kunne så vidt skimte eit par pistrete snøfiller som ertande dala ned i skjul.

Ved gate 11B fann eg att mannen min, som hadde fått vete at vi var ombooka til eit fly som letta neste morgon. Etter å ha samrådd med svigerfar tok vi undergrunnsbana så langt ho gjekk, der han henta oss med bil. På Jared sitt guterom velta eg over ende i senga, endeleg framme i "God's own country".

Alle vegar leder til Rom

Tideleg om morgonen klatra eg av bussen i Bari, på austkysten av Italia. Eg draksa med meg bagsjan min, som eg byrja å bli rimeleg lei av å bere med meg, og sat meg på ein benk på busstasjonen for å vente nokre timar til ting byrja å opne. To timar seinare vakna eg, ganske forvirra, og kunne litt overraska konstantere at eg ikkje hadde blitt rundstelt medan eg sov. Eg fann bagasjeoppbevaringa og betalte blodpris for å kunnne nyte Bari utan 10 tonn på ryggen.

Bari er kjend for ein kjempeflott gamleby frå mellomalderen. Den er nett slik mellomalderbyar skal vere, nemleg ein totalt uoversiktleg labyrint av tildels overbygde smaug og smale brulagte gater. Etter eit kvarter hade e gått meg håplaust og fornøyeleg vill, og råka innom ei bakgate der fire gamle italienarar var i gang med det som såg ut som ei blodeg alvorleg turnering i ludo. Eg reknar med at dei ikkje var heilt einige i kva terningen viste, sidan to av dei var på beina og ropte til kvarandre. Eg lista meg der i frå.

Diverre var kameratet mitt tomt for batteri, så eg har ingen bilete frå vakre Bari.

Etter å ha tilrakt kvar natt i ei ny seng/tog/buss, kjende eg at eg var klar for å roe ned tempoet litt. Eg tok derfor toget attende til Roma (Gamalt jungelordtak: "Roma vart ikkje sett på ein dag.), tok inn på eit halvrimeleg motel og hadde rolege dagar medan eg venta på Jared som stortrivdes i Paris og Renes.

Eg tilbrakte mykje tid i dei store, flotte parkane i byen, særleg Villa Torlonia der eg satt i timessvis under ei furu og las i det nydelege haustveret. Eg traff att Silvia, som skaffa meg operabillettar sist eg var i byen. Tilfeldig gjekk eg inn i ei fin, gamal kyrkje og fann utgravningar av ei eldre kyrkje under denne (bonus!) og utgravningar av eit Mithrastempel fra den helenistiske perioden under denne igjen (jackpott!). Det var ikkje lov å ta bilete der nede, men eg vil absolut tilrå eit besøk av Jesus sin største konkurrent då kristendommen var ny. Kyrkja er via til St. Clement og ligg 5 minutt å gå austover frå Colosseum på gata Via St. Giovanni in Laterano.

Etter nokre dagar med kvile og restitusjon kom Jared med nattoget frå Paris. På motelrommet vårt den kvelden sa han: "Skulle vi ha reist til USA og feira jul?" Og det gjor vi, gristidleg neste morgon!

Rundturen held fram

Foerste natta i Palermo hadde eg tinga rom paa eit motel. Det viste seg aa vere lengre vekke fraa togstasjonen enn eg hadde rekna med, men etter aa ha leita meg fram ei sund kunne eg endeleg dumpe fraa meg bagasjen min paa golvet i Motel Regina sin resepsjon. Den hyggelege mannen som jobba der ga meg eit bykart og viste meg kvar den naeraste minibanken og daglegvarebutikken var. Begge deler var feil. I kvelden sitt mulm og moerkre vepna eg meg med mine vanlege FAQ og fann minibanken. Paa veg mot der daglegvarebutikken liksom skulle vere, blei eg stoppa av ein ung inder: "Maybe I can talk to you two minutes one day?" Litt forfjamsa sa eg at det kunne han vel. Medan vi spaserte ned gata ilag fortalte han at han hadde budd nokre aar i USA, men flytta attende til familien sin i Palermo daa han mista jobben grunna daarlegare tider. Eg betrudde han at eg nett hadde kome til byen og var veldig paa jakt etter mat. No problem, onkelen hans hadde eit gatekjoeken rett nedi gata her. Sjoelvsagt hadde han det!

Den kvelden sat eg paa min lille balkong og aat deileg indisk mat medan eg spionerte paa livet i den lugubre bakgata nedanfor.

Dagen etter vakna eg med masse raude insektbitt over heile kroppen. Sengelopper! Foerste stopp den dagen (etter ein dobbel dusj) blei derfor aa finne eit vaskeri, og vaske alle kledene som ikkje hadde vore trygge i sekken den natta. Medan dette var i gang snubla eg over ein kjempestilig marknad der eg kjoepte meg epler og biscotti til lunsj. Eg fann og tilslutt ein internettkafe (resepsjonisten hadde markert feil paa kartet igjen), der eg er ganske sikker paa at eg fekk blondinerabatt. Palermo er som dei fleste byane i Soer-Italia, rotete og kaotisk med masse bygningar og fontener som vitnar om fordums storleik. Den flottaste var nok fontena paa Piazza Pretoria. Den kvelden skulle eg bu med nok ein sofasurfar som heitte Marta. Ho arrangerte picknick paa altanen sin den kvelden, saa eg fekk moete mange av venane hennar. Ingen av dei snakka noko saerleg engelsk, men med Marta som tolk gjekk det an aa kommunisere litt likevel. Einaste skaaret i gleda var at ho hadde in stor og uoppdragen hund som hoppa opp og beit folk i arma heile tida.

Dagen etter var eg tidleg oppe for aa ta toget til Messina. Denne gongen var det dagslys, og eg kunne verkeleg nyte det flotte landskapet paa Sicilia. Etter ein roleg dag i Messina tok eg fega over til Villa San Giovanni, heilt yst paa taaa :) av den italienske stoevelen. Her venta eg paa nattbussen til Bari. Eg kom i prat med ein eldre mann som venta paa same bussen. Han var den einaste oekologiske arkitekten i Italia, sa han. Sjoelvlaerd. Medan vi prata om danske straahus kom det to karar fra carabineriet (italiensk militaerpoliti) og ba om aa faa sjaa passet mitt. Etter aa ha bladd sakte gjennom det og studert kvar side, skreiv han ned all den personlege informasjonen min i ei lita notisbok, foer han ga passet til sin kollega som gjorde det same, medan den foerste karen snakka i mobilen sin. Daa eg spurte kva det gjalt, fekk eg beskjed om at det var ein heilt vanleg kontrol. Litt forseinka ba han om aa faa sjo legetimasjonen til arkitekten. Etter aa ha kasta eit lykgyldig blikk paa dette, ga han meg passet mitt og dei gjekk derifraa. "Det der var ingen vanleg kontroll", sa min nye ven arkitekten. Men eg hoeyrte ikkje noko meir og sat snart paa bussen austover mot Bari.

Nea polis ("Ny by" paa gresk)

Siste dagen min i Roma koste eg meg i ein kjempefin park som heitte Villa Borghese, foer eg tok ettermiddagstoget mot Napoli. Eg hadde litt sommerfuglar i magen, for alle eg hadde snakka med i Roma sa at Napoli var eit tjuvereir fult med veskenapparar og taskenspillarar.

Eg var framme i 21-tida om kvelden, og avtalen var aa ringe Maura, min sofasurfarvert den kvelden, og faa forklart vegen vidare. Skrekk og gru! Telefonnummeret fungerte ikkje, og stasjonen toemtes raskt for alle som ikkje budde der fast. Fortvilt proevde eg aa laste opp ei internettside med telefonnummeret paa den ubrukelege mobilen min som laaste seg heile tida. Etter aa ha maatta bruk utestemme og skubbing paa ein gamal tiggar med en fael verkebyll i andletet var eg klar for aa praie ein taxi og komme meg til eit hotell. Daa kom eg paa at eg hadde nummeret til Marta, som eg skulle bu med natta etter.

Og Marta kom, som ein reddande engel, og henta meg paa stasjonen. Ho losa meg gjennom smug og bakgater fulle med klesvask, altertavler og hoegroeysta italienarar til leiligheta ho delte med tre andre. Lat meg berre seie at norske studentar som faar over 6000kr i maanaden skulle hatt seg en tur og sett korleis andre studentar har det. Der moette eg Jan Paul og David, som var klar med soendagsmiddagen dei henta med mora til JP kvar helg. Det var litt vanskeleg aa settje seg ned med lommene fulle med oljepengar, men maten var god og selskapet uovertruffent.

Dagen etter tok eg den obligatoriske turen til Pompeii. Paa togturen dit kom eg i prat med ein kar som advarte meg mot det spanske kvarteret i Napoli. Berre mafia og lommetjuvar, sa han. Pompeii er diger, heldigvis faar ein utdelt kart og guidebok med billetten. Dei var diverre tom for engelske guideboeker, saa der fikk eg bruk for skuletysken min. Takk Karlsbakk!

Attende i Napoli moette eg Maura (som eg skulle ha budd med foerste natta). Ho jobba som laerar i barneskulen nettopp i det spanske kvarteret som eg hadde blitt advara mot. Eg er veldig gla for at ho viste meg rundt der. "Dei som bur her er ikkje onde", fortalte ho, "dei er kriminelle familiar med smaa barn". Fleire av ungane kom springande for aa helse paa laeraren sin. Etterpaa peika ho ut ein liten gut med ein fotball og soester og sa at dei var arvingane til byens mektigaste mafiafamilie. Sproett. Etterpaa gjekk vi til byens beste pizzeria, og ho tok meg med paa ei oeving med inprovisert teater, som var overraskande lite korny. Oevelsane dei gjorde skulle trene konsentrasjon og snartenktleik, og egna seg ypperleg som drikkeleikar, trur eg.

Siste dagen viste Marta meg "Eggefortet", eit fort der forteljingane seier det er gjoeymt eit egg ein plass. Hvis dette egget knuser, vil Napoli oeydeleggjast. Ikkje saa utrulig med Vesuv saa naer... Den kvelden moette eg Katarzyna, ein sofasurfar som hadde lova aa ta meg med til ein typisk napolitansk resturant. Ikkje uventa laag han i det spanske kvarteret. "Kelnerane" sprang rundt og skreik til kvarandre og han paa kjoekenet, skremte inn ein kar med gitar som spelte nokre strofer foer han stakk, ga oss noko anna enn det vi tinga (som vi aat, uten aa kny)og etter tredje gongen vi etterlyste vinen small det plutseleg rett ved oeyra mi. Kelneren hadde aapna flaska og gliste noegd meda dei andre gjestane flira. Matern var berre ok, men det var ei uforgloeymeleg oppleving, og utan tvil den mest utmattande middagen eg nokon gong har ete!

Etter litt styr med undergrunnsbanetog (i all verda det heiter paa norsk, da?) som ikkje kom (heilt normalt, forsikra Marta meg), var eg paa nattogget mot Palermo.

"Den Evige Stad"

Som nemnt foer (skriver med tastatur uten nordiske bokstaver), ser det ut som om baaten maa bli ei stund paa Sardinia. Vi to kan imidlertid reise rundt for det. Og nett det har vi blitt einige om aa gjere. Sidan vi no i nesten fire maanadar har budd i lomma til kvarandre, blei vi og einige om aa reise kvar for oss slik at vi har noko aa prate om resten av vinteren. Etter ein dag i lag i Roma tek Jared nattog mot Paris, medan eg omsider reiser soerover mot Napoli.

Turen til Cagliari gjekk denne gongen utan dei store hendingane, sidan vi tok buss i staden for aa haike. Fraa Cagliari til Civitavecchia tok vi ferge over natta. Det viste seg at dette var strekninga cruiseskip kjoeyrer foer dei skal doey. Skipet skilta med baade cafe, resturant, kino og butikk, men det einaste som var i drift var ein halvopen bar der dei selde kaffi.

Fraa Civitavecchia tok vi toget inn til Roma. Etter aa ha faatt tak i eit bykart sette vi kursen mot Colosseum, som var like kolosal som namnet seier. Naar vi naerma oss var det lett aa gjere om bylydane og bilduren til fjern applaus og jubel fraa det gamle cirkuset. Det var rett saa eg fekk frysningar nedover ryggen. Etter aa ha sett Palantinerhoegda og Forum spaserte vi til Trevifontena og heiv i ein peng. Saa aat vi ein elendig middag som maatte supplerast med ein god dessert foer Jared saa vidt rakk toget sitt. Saa var eg paa eiga hand.

Eg hadde paa foerehand avtala med eit sofasurferpar (sjaa couchsurfing.com for meir info) aa bu med dei den natta. Etter aa ha tatt eit lokaltog kom Irene og plukka meg opp paa stesjonen. Heime hadde Claudio laga pasta carbonara, og vi diskuterte mytane om vikinar med horn og romerar med vomatorium. Den natta sov eg paa ein sofa med ein katt til aa varme foetene mine. Neste morgon tok dei meg med paa cafe og spanderte kaffi og kake til frukost (urk), foer eg tok toget attende til Roma.

Dag to i Roma gjekk med til aa sjaa Vatikanstaten. Eg blei halvvegs lurt med paa ein dyr men veldig bra guida tur, og fekk sjaa baade museet og Det Sikstinske Kapellet, som var kjempeflott. Den kvelden saag eg Mozart sin"Tryllefloeyten". Sjoelvom alt foregikk paa fransk og tysk (teksta paa italiensk!) var det ei kjempeflott oppleving. Silvia, ein sofasurfer som hadde skaffa meg billetten gjennom jobben sin, moette meg etterpaa. Vi gjekk ut og tok oss ei oel foer ho soerga for at eg kom meg paa rett buss attende til vandrarheimen min.

No set eg kursen mot Napoli og nye eventyr!